Kitty’s weblog

Met mijn moeder moet je toch wel over een dikke huid beschikken. Vooralsnog heb ik nog geen enkel compliment over het eten gehad. Is an sich niet nodig, maar je hoopt toch dat moeders lekker eet. De aardappels zijn te hard gebakken, het vlees is ook te hard en de boontjes waren koud. Nonsens natuurlijk. En: “dit lust ik niet hoor” … wat een boer niet kent, vreet ie niet.

Dan is er nog de strijd met voldoende eten. Het ontbijt en de lunch gaan prima, maar het avondeten ging steeds fout. Ze schept zelf wel even op en da’s echt veel te weinig. Daarom ging het dus ook fout in de ochtend met de bloedsuikerspiegel… dachten we… Want gisteren at ze wel genoeg (heb ik met deskundig en streng oog zelf op toegezien) en vanmorgen was er een dramatisch dieptepunt bereikt van 1.3. Met spoed de huisarts gebeld. Toevallig moest ik zelf die ochtend bij de huisarts langs (dezelfde als mijn ouders hebben, dus dat komt dan ook erg goed uit) en overleg gehad. Morgen worden we door de diabetesverpleegkundige gebeld voor overleg, want dit gaat helemaal verkeerd. De rest van de waardes (na het eten etc.) schommelen in alle richtingen. Verder valt er bijna geen land met moeders te bezeilen. Die rolstoel staat vooralsnog in de schuur stof te vergaren.

Ik ben hier nu een week en mag er nog twee. Komt helemaal goed hoor, ik heb nog steeds alles onder controle, geen hoofdpijn en ben op schema en weet mijn prioriteiten prima te stellen. En moeders… die schelt en zeurt maar een end weg; ze weet niet beter, zullen we maar denken.

Sinds 1996 zijn Pjotr en ik de trotse bezitter van een vaatwasmachine. Ik wilde er nooit aan, want ik vond het nogal onzin. Toen we vaak zat nog om 21.30 uur stonden af te wassen (en met een boilertje van 10 liter is dat een kriem, want het water is dan sneller koud dan de vaat schoon is), kwam ik toch tot de conclusie dat een vaatwasser geen gek idee zou zijn. Ik verliet het huis toentertijd ’s ochtends om 6.30 uur en was vaak pas rond 18.30-19.00 uur weer thuis. Een vaatwasser kwam er en tot nu toe doet hij prima dienst. Iets wat volgens vriend Melle (expert op het gebied van witgoed) een wonder mag heten, want het ding houdt het nu dus al zo’n 14 jaar vol.

Anyway…

Momenteel eten we dus elke avond bij mijn moeder. Mijn ouders hebben geen vaatwasser, nog nooit gehad ook. Het water wordt verwarmd mbv de hogerendementsketel, dus het hete water is eigenlijk nooit op. We sparen alle vaat van die dag op tot ’s avonds na het eten en dan wassen Pjotr en ik samen af; ik was, Pjotr droogt. Het is meestal niet heel veel, want als je het met de hand moet doen, wordt je vanzelf zuinig met het vies maken van vaatgoed.

Zondagavond hadden we tijdens de afwas ook nog eens een goed gesprek. Daar komt het vaak niet van, omdat we beiden toch vaak ons eigen ding doen. En Pjotr stelde voor - wanneer we weer thuis eten etc - om eens in de (vul maar in) een afwasavondje te houden. Nee, de vaatwasser gaat de deur niet uit, want ik vind het toch reuzehandig, maar in het kader van: “kom, laten we eens gaan afwassen, want ik wil eens met je praten”, is dat nog zo gek nog niet.

Een van de favoriete afwasmuziek is trouwens de cd “Ride the Lightning” van Metallica.

Zo meldde mijn moeder vrijdag- en zaterdagochtend dat ze beroerd was. Zaterdag was er dus een arts gekomen. De rest van de zaterdag verliep rustig. Pjotr en ik keken ’s avonds de film “In the name of the Rose” uit de dvd collectie van mijn vader en moeders keek - met haar ogen voornamelijk dicht - mee. Rond 22.15 uur gingen Pjotr en Troi naar huis; moeders lag al op bed. Ik lag er om 22.30 uur in en heb nog tot 23.30 uur liggen lezen.

Ergens in de nacht (het bleek 5 uur te zijn) hoorde ik “Kitty!” en schrok wakker. Mijn moeder riep… De bel bleek het niet meer te doen. Dat is onhandig! Nadat ze naar het toilet was geweest en weer in bed lag, had ik de beide deuren open gelaten, zodat ik haar gemakkelijker kon horen als er wat was. Het zuurstofapparaat maakt een behoorlijke herrie en met de deur dicht is dat goed te doen: dat klinkt redelijk monotoon, maar met de deur open is dat een hels kabaal.

Om 8.10 uur stond ik naast mijn bed en ging moeders wakker maken, die niet reageerde. Nadat ik nog twee keer haar had geroepen en haar schouder had geschud, zei ze enigszins geïrriteerd dat ze allang wakker was. Nou ja, dat dwarse ben ik wel van haar gewend. Wederom: “ik ben hartstikke beroerd”.

*diepe zucht*.

Op zondag checken we voor het ontbijt, voor de lunch, voor het avondeten en voor de nacht de bloedsuikerspiegel. Deze bleek dus op nuchtere maag veel en veel en echt veel te laag te zijn! Geen wonder dat ze zich niet goed voelde! Ze had nog geen insuline gehad en ik wist even niet hoe ik dat moest aanpakken, dus wederom de doktersdienst gebeld. In overleg met een arts is besloten dat ik geen insuline mocht geven en eventjes wat meer eten als ontbijt moest geven en dan twee uurtjes later weer bellen, nadat ik nogmaals bloed had geprikt. Met enig gesputter van moeders kant (die niet meer wilde eten, maar dus wel van mij moest en dat is ook gelukt), viel mijn planning ook een beetje in het water. Ik had namelijk na het ontbijt even naar huis willen fietsen om de konijnen/kippenren schoon te maken, maar het leek mij verstandiger mijn moeder in de gaten te houden. Er was me ook door de doktersdienst op het hart gedrukt om wel direct contact op te nemen als ze weg zou zakken oid.

Om 11.00u wederom bloed geprikt en nu was de bloedsuikerspiegel ineens een heel stuk hoger. Wederom doktersdienst gebeld en ik werd teruggebeld door een arts om te overleggen. Ik moest haar normale middaginsuline spuiten en normaal lunch geven + dan pas weer op de gezette tijden bloed prikken. Als het dan in de normale marges zou vallen, was het ok en zo niet, moest ik weer bellen.

Het konijnen/kippengebeuren heb ik ’s middags schoongemaakt en ook thuis nog een was afgehaald + opgehangen. Even rust aan mijn hoofd…

De bel doet het trouwens weer: er bleek een batterij niet helemaal op z’n plek te zitten…

avondeten: gebakken aardappels, ma krijgt dan een tartaartje + appelcompote (dat wilde ze): Pjotr en ik eten er dan doperwten bij, ik een veggieschnitzel en Pjotr een of andere hamburger…

We schrijven zaterdag. Zowel gisterochtend als vanmorgen was mama een beetje lastig. Klaagde over dingen waarvan ik het idee had dat het niet zo was. Paniek enzo. Het uit bed bellen gaat wel aardig. Vrijdagochtend pas om 6 uur (en toen weer om 7.15u) en Vannacht om 3 uur en vanmorgen om 7 uur). Het ritme qua toedienen van de insuline + het eten zit helemaal goed op schema.

Vanmorgen eiste mama dat ik de doktersdienst zou bellen. Dat maar gedaan en er zou een arts komen. Omdat ik thuis ook nog wel het e.e.a. moest doen + wat boodschappen wilde halen (Pjotr was thuis ook druk aan de gang met van alles), had ik even wat spanningen. Ik was ook nog mijn sleutels kwijt (die middels een keycord gewoon om m’n nek bleken te hangen) en viel nogal uit tegen mijn moeder. Wel weer excuses aangeboden… Ik besloot op weg naar huis (ik moest nog even een was thuis aanzetten en wat spulletjes voor Troi brengen), dat ik de boodschappen vanmiddag pas zou doen. Dat was maar goed ook, want ik was nog niet terug bij ma, toen de dokter belde dat hij onderweg was.

Die kwam (met een medisch assistent) en er bleek niets aan de hand te zijn. Ma weer gerustgesteld en toen ben ik de schone was (uit de droger) gaan sorteren en opvouwen. Een deel moet nog gestreken worden (maar dat doe ik nog wel een keer). Pa strijkt heel veel, zoals theedoeken, zakdoeken etc etc. Ik doe dat thuis niet, maar ik ga het hier wel braaf doen. Vanmiddag komt Pjotr hier naartoe, die mag dan alhier nog een was aanzetten (als het zuurstofapparaat uit mag) en ik ben dan boodschappen doen en de was thuis aan het ophangen. Dan kan die was weer in de droger als hij klaar is…

Ik heb het er maar druk mee (maar alles onder controle hoor). Vanavond eten we macaroni…

Thuis kan ik feitelijk niet bij (over)buren naar binnen gluren. Niet dat ik daar überhaupt interesse in heb hoor… Het komt omdat ons huis dermate gesitueerd is, dat er simpelweg weinig tot helemaal niets te zien is. Bij mijn ouders is dat anders. Daar staan de rijtjes vrij dicht op elkaar (achtertuinen naar elkaar toe). Vanuit het slaapkamerraam kan ik dus bij de overburen naar binnen kijken. Niet dat ik daar persé geïnteresseerd in ben, maar mijn oog viel er wel op toen ik toevalligerwijs uit het raam keek en kon zien dat de overburen in de woonkamer stonden te sporten… In hun ondergoed, respectievelijk blote piemel. Met sporten bedoel ik dus letterlijk sporten: iets vanaf televisie of dvd ofzo… iets van gymnastiek…

Tja… we leven in een vrij land natuurlijk

E.e.a. is redelijk soepel verlopen. Het is een kwestie van wennen en in het ritme komen. Troi was erg van slag en ’s avonds, toen hij al van 22.00 tot middernacht in zijn bench had liggen blaffen, besloot ik Pjotr te bellen om hem te komen ophalen. Gelukkig slaapt Pjotr nooit vroeg. Ik zag het even niet zitten dat het kon gebeuren dat we de hele nacht een blaffende hond hadden (dat geeft mij dan toch stress) en dat moeders mij ook nog eens uit bed kon bellen (via een draadloze bel) om te moeten plassen. Dat laatste is in de afgelopen nacht dus uiteindelijk vier keer gebeurd: om 2 uur, om 4 uur, om 6 uur en om 8.15 uur (toen moest ik er toch wel een keer uit ook).

Mijn moeder is natuurlijk helemaal gewend hoe e.e.a. gaat met mijn vader. Die zitten in dat opzicht in een geoliede machine. Ik heb die routine nog niet, dus is het dan wel handig dat moeders het meeste ook wel weet, als ik het even niet weet. Alles staat goed opgeschreven, dus geen probleem. Mijn moeder moet nog even het vertrouwen in mij krijgen, want alhoewel ze al jaren geen eten bereid heeft, denkt ze dat ik dat ook niet kan. Dus met een “Ma, ik woon ook al 20 jaar op mezelf hoor”, snapt ze dat ze zich niet met alles hoeft te bemoeien en dat het ook niet belangrijk is, dat dat en dat ding nu stantepede moet worden opgezocht (als we het pas een paar dagen later nodig hebben). Geen rust in d’r kont, dus ze strompelt het huis op en neer (ga nou eens gewoon zitten, mens… (ze heeft dan haar zuurstof ook niet in, omdat ze dan over de draad kan struikelen)). En doe je dit wel en dat? Want je vader die doet dat zo en zo…. Ja, ma, maar nu ben ik er en ik doe het anders.

ok… da’s ook goed en ik heb altijd wel gelijk, vindt ze

OJA EN MOEDERS IS EEN BEETJE DOVIG, DUS IK HEB MIJN PRAATVOLUME NOG MAAR WAT OPGESCHROEFD. Alsof ik nog niet hard genoeg praatte

Tot zover de details, want al het andere wat soms erg lachwekkend is, soms genant etc etc, houden we lekker privé.

Vanmiddag moet ik met Troi naar de dierenarts, want die was ineens ziek. Spuitpoep en kotsen. Of het door de stress van gisteren komt, of dat hij toch wat onder de leden heeft, geen idee… Het scheelt overigens ook dat Troi ’s avonds nu met Pjotr mee naar huis gaat; dat geeft mij flinke adempauze in de ochtend, wanneer ik het even behoorlijk druk heb met moeders (helpen opstaan, deels helpen aankleden, naar beneden begeleiden, insuline spuiten, ontbijt klaarmaken etc etc).

Pjotr komt hier gewoon heen voor het avondeten. Dan gaat hij op een zeker moment naar huis ook om de katten eten te geven. Dan komt hij later op de avond (als ik zo’n beetje wel naar bed wil) op mijn fiets deze kant op, fiets in de schuur, Troi lopend mee naar huis en kan ik de volgende dag evt. eerst op de fiets boodschappen doen en als de boodschappen bij pa&ma staan, naar huis fietsen (fiets in de schuur), de konijnen etc. doen en dan met Troi weer terug naar ma. En zo gaan we het dan de komende weken doen.

Ik ga een aantal weken bij mijn moeder wonen en ik neem mee…

Ja, het is zover. Pa heeft zijn figuurlijke globentrotterschoenen aangetrokken en is voor een aantal weken naar de andere kant van de wereld vertrokken. Tot die tijd neem ik de rol van mantelzorger op mij en woon bij ma in. Gelukkig wonen pa en ma op een steenworpafstand bij ons vandaan.

Wat neem ik dus mee?

* Troi (+ alle Troibenodigdheden, zoals de hondenmand, eten en speeltjes e.d.; de extra bench stond al bij pa & ma);
* kleding
* toiletartikelen
* dekbed + eigen kussen
* boeken
* puzzelboekje
* tekenmateriaal (voor mandala’s)
* haakbenodigdheden
* mijn laptop + mobiel internetstickje (geleend van Stéph)
* mobiele telefoon + lader
* mp3-speler
* fototoestel
* ons oude senseo-apparaat (wordt bewaard voor Pjotr’s LAN-party’s) + koffie+nesquick
* ontbijt (ik eet yoghurt met muesli als ontbijt, dus neem de voorraad die ik nog heb gewoon mee)
* allerhande etenswaren (die thuis anders gaan bederven)
* thee (omdat ik van een andere soort thee houd, dan mijn ouders in huis hebben)

Het is wel vreemd, want ik ben in januari 1990 het huis uitgegaan en heb sinds die tijd nooit meer in het ouderlijk huis geslapen. Nu ga ik dus weer tijdelijk terug. Mijn oude slaapkamer doet tegenwoordig dienst als hobby-/was-/strijkkamer. Mijn moeder slaapt in het kamertje wat van die andere bloedverwant is geweest. Pa slaapt nog altijd in het bed (twijfelaar) wat al in 1966 is gekocht. In dat bed slaap ik de komende drie weken.

Pjotr slaapt in principe doordeweeks thuis (ook met het oog op de katten en dat moeders ’s nachts aandacht nodig heeft en Pjotr zijn nachtrust natuurlijk wel heel dringend nodig heeft, omdat hij gewoon moet werken) en wellicht dat hij in het weekend bij mij komt slapen. Aangezien het maar een smal bedje is, moeten we maar even kijken of dat handig is. Pjotr en ik kunnen best een aantal weken zonder elkaar. Eten doet Pjotr in principe dus met mijn moeder en mij. Ik moet zowieso dagelijks naar ons eigen huis, omdat de kippen en konijnen verzorging nodig hebben (Pjotr voert ze in het weekend) en ik wil natuurlijk wel de boel daar ook een beetje aan kant houden.

Gelukkig hoef ik dus een maand niet te werken, zodat ik alle tijd van de wereld heb om deze zorgtaak goed uit te kunnen voeren.

Verder heb ik bij de thuiszorg een rolstoel gereserveerd, zodat ik met ma op pad kan. Ze is erg slecht ter been en kan met rollator slechts zoveel honderden meters ver komen. Ik heb geen zin om drie weken aan ‘huis gekluisterd te zijn’ en aangezien ik toch over een auto beschik, kunnen we daar net zo goed gebruik van maken. Met auto en rolstoel zijn er ineens veel doelen bereikbaar. Bijvoorbeeld het centrum (pa houdt niet van winkelen en komt eigenlijk vrijwel nooit in de Gordiaan) of het natuurpark (daar is ma nog nooit eerder geweest). Mogelijkheden ten over.

Woensdag is het zover: dan gaat pa op vakantie. Vanmiddag ging ik nog even langs. Ik heb ondermeer even gevraagd hoe ik de flessen zuurstof kan vervangen, als ze leeg zijn (die zijn nodig voor als ma en ik onderweg zijn, thuis heeft ze een groot zuurstofapparaat). Ook ontdekt dat Troi dus wel uit de tuin van pa en ma kan ontsnappen. We hadden Troi even in de tuin gelaten en een kleine tien minuten later klopt de buurman op de deur met de mededeling dat Troi over straat wandelt. Oeps…

Gelukkig niets aan de hand en kwam gelijk enthousiast weer aanhollen. Maar levensgevaarlijk, want er rijden toch genoeg auto’s langs. Dan weten we dat ook…

Ik vroeg aan ma of ze het leuk vond dat ik drie weken voor haar kom zorgen. Communicatie gaat niet altijd even soepeltjes met mijn moeder. Ze had haar goede pet op en antwoorde: “nee!”… ehm…. en vervolgens begint ze heel hard te lachen, omdat ze een grapje maakte… Da’s dan weer typisch mijn moeder: die heeft een zeer bizar gevoel voor humor. Daar ben ik wel blij mee hoor, want dat is voor haar niet allemaal makkelijk.

Met wat geluk zal ik nog wel slachtoffer worden van een aantal practical jokes. Zo aten mijn ouders eens karbonades, wat van huis uit “vlees met handvat” of “knaapjes” worden genoemd. Mijn moeder had de tafel alvast gedekt, terwijl mijn vader in de keuken bezig was. Toen hij de woonkamer binnenkwam (waar de eettafel staat), lagen er kledinghangertjes (knaapjes) op de borden. Moeders had bij wijzen van spreken een schone onderbroek nodig, want die pieste zo’n beetje in haar broek van het lachen om haar eigen grap. Dat heb ik dan blijkbaar wel van mijn moeder: ik kan namelijk ook smakelijk lachen om mijn eigen grappen.

Anyway: ik ben er bijna helemaal klaar voor. Morgenavond breng ik alvast wat spullen naar mijn ouders en dan mag ik woensdagochtend om zes uur aantreden, omdat pa heel vroeg naar Schiphol vertrekt.

Ivm de schoolvakantie deze week, werkte ik nog twee van mijn werkdagen in de ochtend, ipv in de middag. Zo kon het gebeuren dat ik ineens vrijdagmiddag vrij was (dwz: dat wist ik natuurlijk al van te voren). Ik had met Martin & Miranda afgesproken dat ik dan na mijn werk hun richting uit zou komen. Samen met Troi (en de bench etc.). Pjotr zou dan na zijn werk naar hun toekomen.

Ik moest namelijk ook nog even bij De betere hand langs, ivm de edelsteentherapie. De cyaniet (ik wist pas gisteren welk steentje ik nou eigenlijk al een dikke twee maanden draag), werkte nog goed, dus hoefde niet vervangen te worden. Is het niet erg typisch dat de eigenschappen van dit steentje blijkbaar ook alszodanig hun werk hebben gedaan? Ik wist dat ik hem voor mijn keel had gekregen. De mevrouw van de winkel kreeg namelijk door dat er iets met mijn keel zou zijn… “Schreeuw je wel eens?” was een van haar vragen toen ik zo’n twee maanden geleden voor het laatst in haar winkeltje was… Nu lees ik in de omschrijving dat het steentje spontaan en emphatisch maakt, voor zelfexpressie en communicatie zorgt en is een goede steen voor zangers… *kuch*. Maar had ik het laatst niet over het feit dat ik blijkbaar emphatie aan het ontwikkelen ben? En geloof me op mijn woord dat ik pas sinds gisteren weet welk steentje het is, omdat ze mij de laatste keer niet had verteld wat voor soort steen het precies was… Alleen maar dat ie goed voor mijn keel was.

Anyway: ik mag de cyaniet momenteel even niet dragen, omdat ik tevens een gele fluoriet (kracht-wilskracht) en een labradoriet (aura-helende steen, werkt beschermend, geeft vertrouwen en realiteitszin; heelt na ziekte. Goed voor gevoelige mensen). Deze twee draag ik samen op mijn zonnevlecht en heb ik ter bescherming en kracht gekregen, omdat ik voor mijn moeder ga zorgen. De gele fluoriet en de cyaniet mogen absoluut niet samen gedragen worden; de labradoriet en de cyaniet mogen samen wel (boven het hart). Deze geven namelijk samen weer de kracht wanneer ik even ’streng’ tegen ma moet zijn en het wellicht niet helemaal zou durven. Wat kost dit alles nou? Het consult kost niets en gisteren rekende ik 12,50 af voor de gele fluoriet + labradoriet. En voor dat geld durf ik toch echt te beweren dat ik zelf echt erg goed in balans ben.

Ze vroeg hoe het met me ging… Ik had zelf gemerkt dat ik weer wat pinniger tegen deez en geen was. Nu is het zo dat een van mijn steentjes die ik ttv de cyaniet kreeg, rondom mijn verjaardag kapot was gevallen (dwz: het hangertje), dus die kon ik niet meer dragen. Door de klap was de werking overigens blijkbaar ook verdwenen. Het steentje was dus ook enigszins bedoeld om wat geduldiger te blijven en dingen ook los te kunnen laten. Niet zo heel gek dat ik aldus wat kribbiger was de laatste tijd.

Ach, en lieve mensen, het maakt mij geen hol uit of je het als lezer wel of niet gelooft, als het mij maar helpt!

Na het bezoek aan De helende hand, gingen we weer richting huis, maar niet voordat ik nog iets lekkers voor bij de koffie kocht bij de plaatselijke banketbakker.

We bestelden heerlijke pasta (M&M kozen een lasagna, ik spaghetti marinara met zeevruchten en voor Pjotr (die er nog niet was) een pizza) bij een heel goed Italiaans restaurant die ook bezorgt. Daar lekker van gegeten en ’s avonds met z’n vieren Ice Age 3 nog gekeken. Tegen 22.30 uur gingen Pjotr en ik weer op huis aan. Ieder in onze eigen auto, waarbij we helaas zo’n 16 km om moesten rijden, via de N50, Roggebotsluis, omdat vanaf 22.00 uur de Ketelbrug (tot de volgende ochtend) afgesloten zou zijn vanwege werkzaamheden. Uiteindelijk was de reis maar zo’n 20 minuten langer, dus dat viel wel mee. Het waaide echter wel enorm en dat was erg vervelend in mijn kleine autootje.

Martin & Miranda, hartelijk bedankt voor de gezellige dag! (dat is het altijd trouwens).

Mag ik me nog maar even in mijn beide knuistjes knijpen dat de relatie tussen Pjotr en mijzelf (nog steeds) goed gaat. Mag ik ook in mijn knuistjes knijpen dat de liefde op afstand met M. ook nog steeds leuk is. Wel jammer dat M. en ik elkaar inmiddels al vanaf december niet meer hebben gezien. De weersomstandigheden van de afgelopen weken hebben telkens roet in het eten gegooid. Vandaag zou M. naar mij toe komen, maar hij was niet helemaal fit, dus dat ging niet door. Zaterdag gaan we in de herkansing, ook al staat dat ook nog even onder voorbehoud. Als het dan wederom niet doorgaat, wordt het pas weer eind maart/begin april.

In mijn omgeving hoor ik vaak over relaties die op de klippen lopen. De laatste tijd is het scheren en inslag. Love hurts… Ik ben inmiddels wat milder in mijn oordelen hierover geworden. Niet dat ik iets te oordelen heb, natuurlijk. Blijkbaar begint er een emphatische kant bij mij te ontwikkelen. Daar denk ik overigens niet te veel over na, want dat is een beetje eng. Stiekem denk ik dat ik dat altijd wel gehad heb, maar dat bij voorbaat niet wilde toegeven. Die verdomde zelfkennis ook! Ik houd mijzelf de laatste tijd erg vaak in figuurlijke zin spiegels voor mbt hoe ik was. Sinds ik bepaalde medicatie slik + steentjes draag, ben ik wat meer - in positieve zin - met mezelf bezig en de mensen die er toe doen en maak ik me niet meer zo druk over dingen en mensen waar ik me aan stoor. Als ik daar dan over nadenk, kom ik tot de conclusie dat ik af en toe wel een irritant menspersoon moet zijn geweest, omdat ik me wel eens hardop met een wildvreemde bemoeide, als ik vond dat die persoon iets deed waarvan ik vond dat dat echt niet kon. Wie ben ik om de wereld te willen veranderen? Dat is water naar de zee dragen. Andersom pik ik het namelijk niet als iemand (een vreemde) zich met mij bemoeit.

Dat werkt verhelderend….