Kitty’s weblog

Even een aantal wapenfeiten:

Troi werd afgelopen donderdag precies zes maanden… Nellie (knuffelnijlpaard) is sinds hedenavond overleden: hij heeft haar dermate vakkundig uitelkaar getrokken, dat de vulling eruit kan, dus is Nellie niet meer geschikt voor Troi, omdat hij de vulling opeet.

Ik vond het tijd om Troi een nieuw ‘kunstje’ te leren… Pootje geven. Dat kon hij nog niet. Het heeft me 2 dagen gekost (dwz: een paar keer een paar minuutjes oefenen per dag) mbv de clicker en de hondenworstjes (die lijken en ruiken naar heuse mensenknackworstjes en die ik van de ex-buuv had gekregen, Troi vindt ze echt erg lekker, Hickey ook trouwens). Troi kan nu heel keurig een pootje geven.

Vrijdag, tijdens de lange(re) wandeling, kwamen Troi en ik thv de houten brug langs het kanaal een collega beagle met bazinnetje tegen. Mooi beestje en die liep gewoon los (leek mij erg eng, want de Gelderse dreef zit er vlak naast). Dat kon prima, volgens de mevrouw. Zij vond dat Troi en haar hond (een teefje van twee jaar) best wel wat van elkaars koppie weg hadden. En toen bleek dat ze beiden van dezelfde fokker afkomen. Of ze beiden dezelfde moeder en/of vader hebben, is vooralsnog onbekend. Ze noemde de naam van de moeder van haar hond, maar ik moet nog steeds in de papieren kijken of het dezelfde hond betreft. Vind dat overigens ook niet schreeuwend belangrijk… Kleine wereld.

Zaterdag was Pjotr ineens hartstikke beroerd. We liepen in het winkelcentrum van de Tjalk en hadden Troi mee. Het plan was om ook nog naar het centrum te gaan, maar Pjotr was dus ineens ziek. Dus maar weer naar huis en Pjotr naar bed en ik op de fiets naar het centrum. ’s avonds bij pa en ma langs, omdat ik uitleg ging krijgen over wat huishoudelijke zaken, voor als ik daar een maandje ben. Pjotr was nog steeds ziek; lag in bed en had ook gekotst. Later kwam hij wel uit bed, maar zag het echt niet zitten om mee te gaan. Heb ik Troi meegenomen, zodat Pjotr wat rust had (anders had Troi in de bench gemoeten). Zowieso had Troi meegegaan, ook als Pjotr wel mee was gekomen. Mijn ouders vinden dat absoluut geen punt en ik kan het nog sterker vertellen: mijn pa is zelfs enigszins beledigd (of eigenlijk teleurgesteld) wanneer Troi even een plas moet en ik meld dat ik dat wel eventjes alleen ga doen… Aldus had pa ineens (nog geen uur nadat ik Troi liet plassen) besloten dat Troi eruit zag alsof hij moest piesen en vond dat hij nu wel even met hem naar buiten moest. Ik moet daar wel om lachen… Prima toch? Beter dan dat hondlief niet welkom zou zijn.

Zondag was Pjotr gelukkig weer beter en we gingen met Troi naar het hondenspeelveldje. Dat is geen succes wanneer er geen andere honden aanwezig zijn: Troi is voor zeer kort geïnteresseerd in het meegenomen balletje en gaat liever z’n neus achterna om dan vooral niet meer te luisteren. Zo liep hij al zowat bij de Archipel en ik stuurde Pjotr er op een afstandje achteraan. Liever moet je een hond niet zelf terug gaan halen, want dan denkt de hond dat het altijd ok is en het is ook zo dat een hogere in rang (wij) nooit naar een lagere in rang komt… dat moet andersom. Behalve als het gevaarlijk wordt. Normaliter is het daar wel vrij druk qua fietsers, maar ja: het was koud en guur en niet echt fietsweer, dus Troi kwam - uiteindelijk - weer aansjokken. Heeft nog even druk heen en weer gerend op het verboden-voor-hondenveldje, waar een mevrouw heel onverschillig voor haar hond uitliep en haar hond lekker stond te schijten… Ik heb er een opmerking over gemaakt, omdat ze niet de moeite heeft genomen de poep op te ruimen. Dat heb ik dan maar onder luid commentaar voor haar gedaan…

Troi, onze lieve viespeuk, speelde nog even met een andere hond (hij was alweer aan de lijn, maar we lieten hem weer los), om vervolgens als een speer ervandoor te gaan om…. DOOR DE STRONT TE GAAN ROLLEN… de smeerkees… Zeer waarschijnlijk ’slechts’ paardenvijgen, maar toch… Dat speel’uurtje’ was dus van korte duur. Maar ik vond het te kort om hem toch weer mee naar huis te nemen, dus nog even door naar het ruiterpad. Daar Troi weer losgelaten en heel gek: dat gaat wel zeer redelijk… Hij kwam redelijk gehoorzaam naar me toe wanneer ik hem riep (en dan click, met een lekkere beloning).

Thuisgekomen Troi onder de douche gezet en daarna zelf gedouched…

We hebben het er maar druk mee (maar het wordt wel steeds leuker en leuker).

Het is winter… februari is zowieso een echte wintermaand. Meestal is het ijzig koud in februari (het valt nu wel mee trouwens). Vanmorgen voor de ‘verandering’ weer eens een pak sneeuw. Ik mocht uiteraard al vroeg op het werk verschijnen en ben ik blij met mijn vier wielen… Ik ben uiteindelijk zonder kleerscheuren en deuken op het werk aangekomen, maar je moet niet vragen hoe… Ik kwam zo’n tien minuten te laat, terwijl ik toch echt om 7.30 uur vertrok (da’s normaliter ook ruim op tijd).

Zoals altijd rijd ik op de heenweg via de Oostranddreef. Bij het oversteken van de dreef, linksaf, ging het al fout: naar mijn idee reed ik rustig, maar blijkbaar nog niet rustig genoeg, want ineens begon ik te glijden… Blij genoeg dat de automobilist die van rechts kwam nog zodanig ver weg was, dat deze nooit van z’n leven op mij kon knallen: die zag het gebeuren.

Ok… kalm blijven, niet gaan gillen (een keurig, zacht “oeoeoeoeoeoeoeoe”), gas los, koppeling intrappen en meesturen tot je stil staat. Ik stond dus overdwars op de weg… Het was bij een collega voor z’n achtertuin, maar ik denk niet dat ie het gezien heeft. Hij heeft een sloot voor z’n snufferd, dus voor het zelfde geld … Ach… Even diep ademhalen, de goede richting uitsturen en stug doorrijden.

Bij de tweede rotonde op de Oostranddreef zag ik dat het vast stond. Dat was op zich logisch: die weg sluit aan naar de oprit van de A6. Ik besloot de rotonde rond te rijden en de andere kant op te gaan. En dat was een goede keuze. Verder zonder glijpartijen kunnen rijden, maximaal 30 km/uur, tot net voorbij het einde bebouwde kombordje, want daar was de weg beter begaanbaar: 50 km/uur.

Waar ik me erg over verbaasde, is dat menig automobilist mij nog met een flinke vaart inhaalden.

Collega’s vanuit richting Almere/NOP bellen massaal dat ze ofwel vast staan ofwel maar weer richting huis zijn gegaan. Het is hier dus ‘lekker’ druk…

Vorige week zaterdag waren we bij onze achterburen op bezoek. Het plan was: sushi maken en film kijken + daar eten (sushi was ‘borrelhapje’). Ik had nooit eerder zelf sushi gemaakt, maar de achterbuuv wel. Ik kocht wel eens bij de appie zo’n setje kant-en-klare sushi, (afgeprijsd), maar dat is echt zo belachelijk duur. Zelf maken is vele malen goedkoper. Ok, je moet wat ingrediënten hebben, waarvan sommigen ook niet heel goedkoop zijn, maar laat ik zeggen dat je voor het bedrag van zo’n bakje kant-en-klaar, ongeveer zelf een tiental bakjes zou kunnen maken. En ok: dan beperkten wij ons tot 1 vorm van sushi, in twee varianten. Met gerookte zalm en met omelet. De rest ging hetzelfde, met norivellen (zeewier), sushirijst, komkommer en wortel. De achterbuuv gebruikt sesamolie om de rijst op smaak te brengen. Het was heerlijk.

Overigens keken we vorige week 2012 als film. Leuke rampenfilm.

Gisteren gingen we bij Loes & Thierry “rockband/guitarhero” spelen, met nog een aantal mensen. Ik had al besloten dat ik mijn geleerde sushibereidingskunsten voor die avond in de praktijk te brengen. Bij de appie kocht ik komkommer, gerookte zalmfilet, sushirijst, norivellen, rijstazijn (om de rijst op smaak te brengen), wasabipasta en in de middag maakte ik binnen een uur 5 rolletjes sushi, waarvan Pjotr een rolletje met zalm naar de achterburen bracht en de rest (twee rollen zalm en twee rollen omelet) ging ’s avonds mee naar het rockband/guitarhero-avondje. De sushi’s smaakten verrukkelijk… Wat er dan ook niet bij mag missen, is Japanse sojasaus.

Ik heb nog een pakje met vijf norivelletjes over en voldoende rijst + overige ingrediënten om nogmaals een grote portie sushi te kunnen maken. De vis zit in de vriezer en verder hoef ik alleen tzt een komkommer te kopen. Ik kan nu al bijna niet wachten

Ik kocht onlangs bij de appie een zakje gekookte rode kool met appeltjes. Zo’n zelfde soort zakje, als waar ze ook zuurkool van verkopen. Ik ben over het algemeen nooit persé heel erg gek van rode kool, omdat het ofwel te zoet is ofwel er geen kraak of smaak aanzit. Zelf rode kool snijden/koken daar begin ik al niet eens aan. Ten eerste ben ik daar te lui voor en ten tweede is het dan niet te vreten, omdat er dus geen smaak aan zit (en kom maar niet aan met tips als: er moet dit of dat in… been there, done that… geen succes). Een goede versie was dan nog wel de diepvriesvariant… Ik kocht nu dus voor de verandering eens een zakje… Op het pakje stond dat er appel in zat (da’s meestal zo), maar ook honing. Ik was benieuwd.

Vanavond aten we aldus rode kool met gekookte aardappelen, Pjotr een braadworst en ik een vleesvervanger. Allemachtig, wat was die rode kool ontzettend lekker! Door de honing (die niet alszodanig smaakte), was de smaak zeer subtiel en zeker niet te zoet.

Zeer zeker voor herhaling vatbaar!

Ook Pjotr heeft maar weer eens de blogpen opgepakt.

Ik heb vandaag geshopped… kilo’s kraaltjes, diverse bollen wol om mee te haken, drie boeken mbt haken, waarvan eentje echt heel leuk: mini hondjes haken… Vanmiddag en vanavond heb ik me eerst bezig gehouden met de kraaltjes. Ik heb een accessoire voor aan een tuniek gemaakt; bij een gekocht tuniek zat een dergelijk ding en ik heb deze als voorbeeld gebruikt. En ik heb een armbandje gemaakt met van die hele kleine minikraaltjes. Ook heb ik een magneetsluiting aan het touwtje van een van mijn steentjes bevestigd. Ik verkorte dat koortje altijd mbv een veiligheidsspeldje, maar ik prikte me nogal vaak, dus dat was ik wel zat. Met haken ga ik binnenkort beginnen. Ik moet dat namelijk nog helemaal leren, maar het kriebelt wel heel erg, want die stomme beestjes zien er zo schattig uit… Ik had namelijk nog helemaal geen hobby’s *kuch*. Nou ja, mozaïeken staat dus even in de ijskast, maar dat wordt ook snel genoeg weer opgepakt. Maar wanneer ik strakjes bijna een maand voor mijn moeder zorg, dan is haken en kraaltjes rijgen (eventueel een combinatie daarvan) een ideaal tijdverdrijf. Samen met puzzelen en lezen… De laptop zal weinig gebruikt worden, want pa en ma hebben geen internetaansluiting.

links: mijn creatie, rechts: creatie uit de winkel

armbandje met minikraaltjes

In november 2008 schreef ik een stukje over zo’n zogenoemde wake-uplightklok/wekker. Dat ik het nonsens vond enzo. Nu word je momenteel doodgegooid met advertenties waar ze die dingen weggeven bij bepaalde producten. En toen stond er ineens in de folder van de Hema ook zo’n apparaat. Maar wel een heel stuk goedkoper dan die van Philips. Omdat ik ook nog Irischeques had (gekregen van de omroep bij wijzen van decemberpresentje), vond ik het gerechtvaardigd de 35 euro voor het kleinnood uit te geven. Helemaal omdat de verlichting dmv LED werd geregeld: milieuvriendelijk dus.

Nou… Ik breng het ding dus weer terug naar de Hema en vraag mijn geld terug. Wat een ontzettend onding. Er zitten ondermeer een viertal ‘natuurgeluiden’ in. Leuk bedacht, maar het is een reperterend geluid, in vier varianten, wat binnen een paar minuten al de keel uit gaat hangen. Dan is er nog het constante gebrom, wanneer het apparaat op de stroom aangesloten zit (dat moet ook, anders doet ie het natuurlijk niet). Toen kon het gebeuren dat ik het gebrom voor lief nam en de wekker zodanig had ingesteld dat hij alleen licht zou geven op de wektijd (van zwak naar fel, in zoveel tijd). Een kwartier voor de te wekken tijd, gaat het licht aan: leuk….

Minder leuk was, dat - hoewel ik alle andere wekmogelijkheden (zoemer of radio of natuurgeluid) - had uitgezet, ik toch heel zacht het getoeter van de zoemer hoorde. Ook bleek dat ik op de een of andere manier me had vergist in de tijd: 5 uur ’s ochtends…. (da’s wel heeeeel vroeg). Als gewone wekker qua geluid had ik mijn mobiel ingeschakeld, zoals ik altijd doe. Ik had toen de wekkerlamp uitgeschakeld (de hele wekker dus) en daarna kwam er toch telkens een soort kort geluidje door de speaker heen: zoals je wel eens storing van een GSM via een speakertje kunt horen. Nou ja, voldoende reden om het ding terug te brengen dus.

Ik ben dus alles behalve tevreden en dan geef ik die 35 euro liever aan iets anders uit… Ik heb besloten dat ik eigenlijk tevreden was (en ben) met de wekker op mijn mobiele telefoon…

Wat mij betreft is dat de fleecedeken… En sinds een tijdje is daar een upgrade van, de zogenoemde ‘knuffeldeken’ met mouwen, waarbij het lijkt of je een monnikspij draagt, wanneer je hem aanhebt… Bij bepaalde teleshop bedrijven gaan ze voor zo’n 30 euro over de digitale toonbank (bestel binnen 10 minuten en u krijgt er een gratis leeslampje bij); via de website is dat lampje de hele tijd gratis… Zo word je beduveld waar je bijstaat. Bij de Otto kan je er twee voor 20 euro kopen (excl. verzendkosten). Dat kwam al in de buurt. Tot ik maandag in de Blokkerfolder zag dat ze daar slechts 5 euro kostten. Ook een aantal collega’s hadden belangstelling, dus zo gebeurde het dat ik maandag na het werk en nadat ik Troi had uitgelaten en z’n eten had gegeven en weer in z’n bench had gestopt, snel naar de Gordiaan ben gefietst voor een vijftal ‘tv-plaids’ zoals ze bij de Blokker genoemd werden. Helaas waren ze dus bijna uitverkocht. Er waren er nog exact drie en dus had ik er zelf 1, een collega had er twee besteld, en kreeg er dus maar 1 en 1 collega moest ik teleurstellen (want die was de laatste in de rij gegadigden). Daarna met Troi naar de omroep om ze gelijk maar even af te leveren.

Weer thuis gekomen, de deken direct uitgeprobeerd. Heerlijk zachte fleece en het geval kan middels klittenband op twee plaatsen bij elkaar gehouden worden en ik heb toen op de bank nog heerlijk warm (verwarming kon uit blijven) liggen maffen… Echt helemaal fantastisch! Ok, het ziet er niet erg charmant uit, maar wat boeit dat… Het is heel knus en je kunt ondertussen ook gewoon even een kopje thee (of wat dan ook) gaan halen, terwijl je de deken niet uit hoeft te doen; ondertussen heb je je handen vrij, zodat je gemakkelijk een boek, de afstandsbediening of iets te eten of drinken vast kunt houden. Naar het toilet gaan, zal wat lastiger worden, want het gewaad komt helemaal tot aan de grond.

Het was erg leuk en gezellig en ik ben natuurlijk weer schandelijk verwend. Een nieuw horloge, een luxe laptray, een digitaal fotolijstje, haaknaald, diverse bolletjes wol, boekje met amigurumi, boek In Europa, boek Mannen met lang haar, twee boeken waarvan ik de titels even niet paraat heb, autoruitenvloeistof + schoonmaaksetje voor binnenruiten, bon te besteden bij het hobbywinkeltje naast de Action, geld, puzzel van 540 stukjes van een deel van de plafondschildering van Michelangelo’s “hand van God“, een setje hotstones, spulletjes voor Troi, waaronder een speelgoed tompouce en worst en lekkers voor Troi. Ook nog twee leuke kaarten ontvangen.

… Not that I want to die right now, but when I die, It would be absolutely happy…

Ongeveer in deze bewoording sprak Joanna Lumley van het scherm. Ik had een poosje terug van vriendje-lief vernomen dat ik een interessante reportage - The Northern Lights - had gemist met Joanna Lumley die de noordelijke regionen opzocht om de aurora borealis - het noorder- of poollicht te gaan bekijken. Gelukkig zag ik gisteren ineens in de UPC-televisiegids op de tv dat dit programma op BBCthree werd uitgezonden en ik programmeerde het UPCkastje. Overigens heb ik vandaag maar weer eens sinds tijden een papieren televisiegids gekocht: ik mis teveel interessante uitzendingen.

Vanmorgen - met Troi op schoot - heb ik gekeken en was helemaal verrukt, ontroerd en diep onder de indruk en wist precies wat het is wat Joanna Lumley zocht. Ik heb die drang ook. Geen idee waar dat precies vandaan komt trouwens. En dan ben ik notabene al eens hoog boven de poolcirkel verbleven: in Kiruna, Zweden om precies te zijn. Maar ja… dat was in oktober en blijkbaar is de aurora borealis het meest/vaakst zichtbaar tijdens de ijskoude winternachten. Bovendien dient het ook onbewolkt te zijn….

Ik zou ook gelukkig kunnen sterven wanneer ik dat prachtige fenomeen met eigen ogen mocht aanschouwen. Niet dat ik dan al dood zou willen, maar het arctisch gebied én de aurora borealis spreken ontzettend tot mijn verbeelding. Het is niet onmogelijk er te komen: er gaan genoeg vliegtuigen en het is beschaafd gebied… Beschaafd, maar ijskoud…. Dus wie weet… En is het niet zo dat je precies moet doen waar je zin in hebt? Dat je niet moet gaan zitten wachten op de dingen die gaan komen?

De hele uitzending heb ik bijna ademloos zitten kijken naar de prachtige beelden van de Noor(der)se natuur. Joanna ging ook op zoek bij de Sami, een nomadenvolk welke over heel Noord-Scandinavië leven. Het is bijna onvoorstelbaar dat in deze moderne tijden er toch nog volkeren zijn die vasthouden aan oude tradities, ook al hebben ze moderne technieken ook tot hun beschikking. Wat een prachtige klederdracht ! En wat een prachtig blauwe ogen had de hoeder van een enorme kudde rendieren (de vrouwtjes mét gewei, de mannetjes zonder!). Voorlopig laat ik deze aflevering nog even op de harde schijf staan. Eraf halen om voor altijd te bewaren, gaat helaas niet… Maar eens even kijken of ik er op een andere manier aan kan komen. Hij is in elk geval op dvd verkrijgbaar….