Kitty\'s weblog

Ofwel de Griekse landschildpad. Al jaren en jaren wilde ik een landschildpad. In 2004 ging ik overstag en kocht een exemplaar van 2 jaar oud (nog echt een kleintje) bij Aquarana in Lelystad. Ik huisveste de schildpad in een – in mijn ogen – grote bak met de nodige verwarming en UV-verlichting. Zo kabbelde de jaren voort en het schildpadje, werd een schildpad. Ik was eigenlijk nooit echt tevreden met zijn (blijkt een haar te zijn, daarover later meer) huisvesting. Een Griekse landschildpad houdt ervan zich in te graven. Als bodembedekker gebruikte ik bark (schors) en later beukensnippers. Zand is wellicht beter, maar dat is zo ontzettend zwaar… Ik had ook een omgekeerde binnenbloempot neergezet, maar dat werkte niet.

De laatste paar jaar was Stoffelos (want zo heet zij) erg druk met “binnenhuisarchitectuur”. De inhoud van de bak werd vakkundig verplaatst. Een etensplateautje in de vorm van een tweetal vloertegels omringd met een tweetal bakstenen werd vaak verplaatst door de schildpad. Ook de platte drinkschaal bleef nooit op z’n plek, waardoor ik zelden water voor de schildpad neerzette (niet heel erg, want Stoffelos haalde het vocht over het algemeen uit het groenvoer en de geweekte kattenbrokjes).

Al sinds twee jaar wilde ik een nieuw verblijf voor Stoffelos maken. Elke keer was er wel een reden er niet mee aan de gang te gaan. Een reden was dat ik het gelijk goed wilde aanpakken. Dit soort schildpadden hebben veel wandelruimte nodig en minimaal 3 m2, het dubbele zou ideaal zijn. Daar moet je ruimte voor hebben. Misschien zou die ruimte best in ons huis gecreëerd kunnen worden, maar ja…

Vorig jaar hadden we Stoffelos al vanuit het hobbykamertje naar de woonkamer verhuisd. Met de komst van Troi was ik een paar keer (ja, niet meer dan twee keer) vergeten Stoffelos eten te geven en dat kon toch niet de bedoeling zijn. Het is voor een reptiel geen regelrechte ramp, maar dat is dan ook het enige excuus. Stoffelos heeft al die jaren om de dag eten gekregen.

Vorig jaar ben ik ook een keer met Stoffelos naar de dierenarts geweest. Ik wilde weten of het goed met hem ging en ik kon dat zo op het oog niet beoordelen. De dierenarts, gespecialiseerd in reptielen, vond dat de schildpad er goed uitzag, alleen leek hij wat droog. Er moest dus een iets hogere luchtvochtigheid komen. Sproeien was een optie, maar daarmee moet je oppassen dat je geen schimmels krijgt, want daar kan een schildpad dood aan gaan. Aldus heb ik een simpele oplossing gevonden door een radiatorhanger gevuld met water in het terrarium te hangen. Ook heb ik nog een extra warmtemat gekocht, vooral voor in de wintermaanden.

Nu was de tijd daar dat er een beslissing moest worden genomen. Ga ik een groot verblijf voor Stoffelos maken of zoek ik een ander thuis voor hem? (Ik gebruik hem/haar door elkaar, ik weet het). Onlangs werd ik op een ochtend wakker met een duidelijke gedachte: Stoffelos mag naar een professionele opvang. In Marknesse bestaat er nog niet zo lang een kleinschalige, maar officiële dierentuin, opgericht door een hobbyist. Ik besloot de man te mailen met de vraag of ik Stoffelos belangeloos bij hem kon brengen en hij reageerde positief en ik kon Stoffelos afgelopen zaterdag naar Marknesse brengen.

Daar aangekomen, werd mij gevraagd wanneer de schildpad gechipped was. Ehm? gechipped? Dat was namelijk verplicht. Eh….. Daar wist ik niets van af. Het was geen probleem; ik had de officiële papieren bij me (verplicht bij dit soort dieren). Ook werd mij verteld dat Stoffelos zeer waarschijnlijk een vrouw is. Vrouwlijke schildpadden hebben een platte buik en mannen een holle buik (zodat ze bij het paren niet van het schild afglijden, lijkt me logisch inderdaad). Er werd een formulier van afgifte ingevuld, ik kreeg een kop koffie en heb Stoffelos’ nieuwe verblijf ook gezien. Een tot terrarium omgebouwde caravan waar hij met nog een paar schildpadden en een aantal blauwtongskinks gaat wonen. Een juweeltje, iets wat ik Stoffelos niet kan bieden.

Ik kreeg nog een toegangskaart voor de komende publieksdag; de dierentuin is slechts op een aantal dagen per jaar voor publiek geopend (wellicht dat dat in de toekomst nog verandert). In elk geval kan ik Stoffelos dus nog eens opzoeken (en ik weet zeker dat ik ook gewoon een keer kan bellen dat ik hem wil komen bekijken).

Het is een opluchting dat ik deze beslissing heb genomen. Wanneer ik Stoffelos een keer ga bezoeken, maak ik foto’s van zijn prachtig nieuwe onderkomen.

Ik was vandaag in Marknesse, Noordoostpolder om Stoffelos weg te brengen naar zijn nieuwe thuis (daarover later meer). Vervolgens reed ik naar Emmeloord voor “het stenenwinkeltje” om mijn steentjes te laten testen. Zoals verwacht waren ze niet meer werkzaam. Heb een 2-tal nieuwe gekregen.

Toen ik het winkeltje tegen 11.30u binnenkwam, was er 1 dame voor me bij de kassa. Zij vroeg aan de eigenaresse informatie mbt een opleiding tot heks. Zij kent veel mensen (logisch ook met zo’n winkel) en wist te vertellen over een heks in Emmeloord.

Ik spitste mijn oren, want wat wil nu het geval: Omroep Flevoland start binnenkort weer met een nieuwe serie “Vrije vogels”. Betreft markante mensen met een vrije geest in Flevoland. Mijn collega die e.e.a. produceert en maakt, had mij onder de noemer “jij kent veel aparte mensen” gevraagd of ik wellicht een heks en/of heksenkring in Flevoland kende.

Helaas… Ik heb diverse boeken over het onderwerp, maar tot zover mijn kennis mbt het onderwerp, laat staan dat ik heksen ken. Via google zijn ze niet te vinden. De meeste heksen hangen hun kennis niet aan de grote klok ( al is het geen geheim).

Maar nu stond ik zomaar in een winkeltje waar het onderwerp over heksen ging. Ik sprak de klant en de eigenaresse aan over het feit dat het wel heel toevallig was dat zij juist het erover hadden terwijl ik net binnenkwam en toevallig ook op zoek was.

De eigenaresse belde haar kennis met de vraag of de klant contact mocht opnemen en of ze interesse had om met Omroep Flevoland in contact te komen. In laatstgenoemde had ze geen belangstelling. Als tip kreeg ik wel een naam van een organisatie elders in het land die heksen opleiden. Daar kunnen we informeren of er heksen in Flevoland zijn die wel mee willen werken. Er schijnt zelfs een coven te zijn.

Ik ga er maandag eens naar op zoek en wellicht kan ik mijn collega blijmaken!

Bloggen? Wat is dat ook alweer? Ik heb blijkbaar andere bezigheden. Wanneer je me via Twitter volgt (ook te lezen als je zelf niet twittert), blijf je beter op de hoogte, want dat medium gebruik ik met grote regelmaat.

Het plannen van de “verbouwing” (lees: veranderingen) van de woonkamer gaan volgens het boekje. Het plan houdt op dit moment voornamelijk in dat ik vooral nadenk over ideeën, overwegingen maak, tot conclusies kom (dat we definitief geen muren gaan uitbreken, wat we toch in overweging hebben genomen, zodat de keuken- en de haldeur blijven bestaan; het is nu eenmaal erg praktisch om deuren te kunnen sluiten om zo de huisdieren uit/in een ruimte te houden).

Ik had ons woonkamerdressoir al op Marktplaats te koop gezet, alsmede de etagère. Inmiddels heb ik alweer besloten deze meubels niet van de hand te doen, omdat ik qua behang op de donkerdere toer wil en een vriendin terecht zei dat donker behang met donkere meubels (wat een idee was) niet echt mooi zou worden. Het scheelt ook bakken geld als je geen nieuwe meubels (of iig alles vervangt) hoeft aan te schaffen. Ook voor ons -zelfgemaakte- audiomeubel heb ik al een oplossing, zodat we die ook gewoon aan kunnen houden. Dit meubel bestaat uit een 2-tal meubelplaten van zo’n 2 meter breed. 1 op de grond en daarbovenop nog een plank waaronder een 8-tal korte tafelpoten zijn gemonteerd. Simpel, strak en heel low-budget. Ik kan mbv een 3 of 4 dragers de boel van de grond tegen de muur plaatsen.

Dan is er nog een verandering. Een van onze huisdieren verlaat definitief het pand. Deze wordt zaterdag naar dierentuin Meerzoo te Marknesse gebracht. De reden is dat ik simpelweg qua ruimte niet de juiste huisvesting voor onze Griekse landschildpad, Stoffelos (want daar gaat het over) kan bieden. Ook al is het “maar” een schildpad, hij heeft veel wandelruimte nodig. Dan zou je kunnen zeggen: “laat hem lekker los door de woonkamer en/of tuin lopen”. Laatstgenoemde kan alleen bij echt warm weer (en onder toezicht). Eerstgenoemde is ronduit ongezond voor een schildpad: te koud! Praktisch gezien zou het betekenen dat ik minimaal 3m2 voor hem moet vrijmaken; het liefst het dubbele, wat neerkomt op een groot deel van de woonkamer. Dus na lang denken heb ik besloten een professioneel opvangadres voor hem te vinden. Meerzoo wilde hem graag aan diens collectie toevoegen. Kan ik hem ook nog eens gaan bekijken.

Verder verzamel ik allerhande brochures om ideeën op te doen. Er is veel mogelijk en mbt bepaalde ideeën die ik al had, is het een kwestie van de juiste aanpak.

Nog even terugkomend op de etagère die ik op Marktplaats had gezet en die ik toch niet ga verkopen: dat ding moet uiteindelijk de woonkamer verlaten. Ik ga hem op de slaapkamer zetten. Een vd kastjes die in de slaapkamer staat, verhuist tzt naar het halletje. Deze wordt dus wel groter en een kastje is daar absoluut geen overbodige luxe (sjaals, mutsen, (hand)schoenen etc.

Kortom: het plannen is in volle gang en wellicht wordt e.e.a. Nog wel vervroegd uitgevoerd. Met bepaalde zaken kunnen we in principe wel al beginnen, zoals het dichtmaken van de traptreden.

Wij wonen al sinds 1990 op ons huidig adres. De woonkamer is voor het laatst behangen in 1996 en ook de laminaatvloer ligt al sinds die tijd. Ik zit al een tijdje met het idee om de boel eens aan te pakken, maar heb het telkens vooruit geschoven. Met de komst van Troi was de tijd voor nieuwe stoffering ook niet goed getimed. Dan krijgen we er in september nog een nieuwe huisgenoot bij, in de vorm van een kitten. Dan is het goed om te weten dat het behang nog niet vernieuwd is, want zo’n katje moet nog leren dat er aan de krabpaal gekrabt dient te worden en niet aan het behang. Onze ervaringen mbt slopende katten zijn positief: is altijd tot een minimum gebleven. Troi daarentegen heeft “Demolition” in z’n middelste naam.

Toch wordt het tijd de boel eens rigoreus aan te pakken. “Vroegah” had ik altijd de onrust dat wanneer ik iets wilde, het ook gelijk moest gebeuren. Het kwam erop neer dat het dan wel werd gedaan, maar half om half. Nu wil ik het goed aanpakken. Eerst goed nadenken wat we willen en wat er moet gebeuren, inspiratie en ideeen opdoen en dan pas aan de slag. Om te voorkomen dat de nieuwe spullen worden gesloopt, heb ik besloten er een jaar voor uit te trekken voor we aan de slag gaan.

Het is namelijk ook de bedoeling een oplossing te verzinnen voor ons erg kleine en smalle gangetje. De deur er wel of niet helemaal uit? De deur naar de keuken in het halletje (dus de huidige deur eruit en daar een muurtje in de plaats); helemaal open vinden wij geen optie. De trap willen we dichtmaken + de ruimte eronder een dichte kast.

Dat zijn de grootste veranderingen qua sloop/opbouw. Meubeltechnisch zal er ook het e.e.a. veranderen. Zwevende meubelen lijken een goed idee; dan blijft de vloer zoveel mogelijk vrij en dat is prettig tijdens de schoonmaak. Voor de audio/televisieapparatuur moet ook iets verzonnen worden, want de kabels liggen al jaren onogelijk in het zicht. De grote speakers wil ik waarschijnlijk vervangen voor wat kleinere die ofwel aan de muur ofwel aan het plafond kunnen worden gehangen.

De radiator onder het woonkamerraam moet wijken en daar gaan we een brede vensterbank/kast maken, waarin een ruim terrarium voor Stoffelos wordt geintegreerd en waar de katten kunnen liggen (en waar je zelf ook kunt zitten; iets tussen een dekenkist en kast in). Alle dvd’s gaan naar zolder en de planken die nu naast het raam hangen, waar ze inzitten, gaan weg en daar komt een designradiator.

Om aan ideeen te komen, ben ik lid geworden van een leesmap waar diverse interieur/woonglossy’s inzitten; interessante zaken kan ik simpel inscannen/kopieren. Ook ga ik bij bouwmarkten folders halen en op die manier kan rustig worden nagedacht over de mogelijkheden.

Ik wil ook e.e.a. Feng Shui gaan inrichten. Daar kan ik nu al mee beginnen, want een huis moet rust ademen en dat kun je bereiken door geen rommel te hebben en goed (met o.a. rook/etherische olie) te reinigen en bijvoorbeeld kristallen te plaatsen. Ook een kamerfontein met stromend water werkt goed voor positieve energie.

Wordt vervolgd

‘ti’s een schatje, die beagle van ons, maar de laatste tijd geen land mee te bezeilen. Toch vind ik het allemaal makkelijker te behapstukken dan toen ie nog een ukkepukkie was. Als een bezetene tegen andere honden blaffen als we die passeren, niet luisteren, slopen (is weer wat erger geworden).

Maandag ben ik met Troi naar de Tjalk gewandeld en heb een zogenoemde springer voor op de fiets gekocht. Die bevestig je onder het zadel en de hond zit aan een korte lijn aan een veer vast, zodat je niet bij elke ruk van je fiets afkeilt.

We zijn een fietsopboueschema aan het volgen en het ziet er alvast veelbelovend uit. Dat is mooi, want heel soms ontbreekt mij de energie voor een lange wandeling. Bovendien heb ik een blesure in mijn voet opgelopen.

Vanavond had ik agv het woeste geblaf van Troi een korte aanvaring met een hondenbezitster. Ik poogde Troi te corrigeren door hem kort in z’n schouder te knijpen (zoals honden ook corrigeren) dat ging niet helemaal volgens bartjes en Troi vond het nodig te gaan gillen alsof hem ik weet niet wat werd aangedaan. De hondenbezitster bleef stomweg staan ipv gewoon door te lopen. Een andere mevrouw zei tegen haar dat ze beter gewoon kon doorlopen en vervolgens krijg ik van de hondenbezitster min of meer een grote mond dat ze het niet normaal vond etc.

Ik antwoordde dat ze zich er beter niet mee kon bemoeien als ze geen verstand van zaken had en liep toen verder. Er werd nog hevig naar me gescholden en ik moest mijn uiterste best doen om er niet op in te gaan en kalm te blijven (komt ook Troi ten goede). Eenmaal bijna thuis (de rest van de wandeling verliep matig tot redelijk) zag ik overbuuv en Troi weet dat overbuuv vaak wat lekkers heeft en ze Troi zo leuk vindt. Mijn energie was inmiddels zo’n beetje op en ik besloot richting tuin te lopen, zodat ik Troi niet helemaal in het gareel hoefde te houden. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, want meneertje had z’n zinnen erop gezet dat overbuuv begroet diende te worden en ik had nog een hele worsteling om Troi alsnog in het gareel te krijgen.

Dat betekent in elk geval dat overbuuv -hoe goed ze het ook bedoelt- Troi geen lekkers meer mag geven, want Troi is totaal niet te handhaven. Ik moet simpelweg in alle opzichten de komende tijd veel strikter tov Troi zijn. Hij is bijna 1 en de dominantieperikelen moeten even goed in het gareel komen.

… die keken de beagle aan !

Het ging loslooptechnisch zo ontzettend goed met onze Troi; hij bleef keurig bij ons of kwam achter ons/mij aan als we verder liepen (kleine uitzonderingen daargelaten). Maar momenteel dus helemaal niet! Vorige week woensdag spotte ik een ree in het bos en was zo stom om te denken dat Troi dat niet door zou hebben. En weg was Troi, de ree achterna. Die doet hij niets: wil er alleen maar achteraan hollen en met de ree spelen. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag.

Troi was niet op andere gedachten te brengen en ik hoorde zijn typische hoge “jacht”blaf van hot naar haar en weer terug; het hele Woldbos door. Ik was toevalligerwijs vlak bij het open gedeelte in het Woldbos waar een bankje (in de ochtenduren in de schaduw) staat. Daar ben ik dan maar gaan zitten, want het leek erop dat Troi eerst uit moest razen. Op een zeker moment liep ik het pad weer op, want daar kwam Troi aan. Ik riep hem bij me, hij kwam naar me toe, maar voor ik hem bij z’n tuigje kon vastpakken, nam hij wederom vliegensvlug de hondenpoten.

Stik

Weer naar het bankje. Waar zijn al die hondeneigenaar met hond als ze nodig hebt? (Troi is gek op spelen met andere honden). Daar kwam een meneer met een mix bordercollie/labrador en ik vroeg hem of hij een beagle had gezien (Troi was nog steeds hoorbaar. Ja, hij had hem bij de sloot gezien. Ik vroeg de man dat wanneer Troi bij hem zou komen, hij hem even vast wilde pakken. En even verderop gebeurde dat dus (want Troi was nieuwsgierig naar die meneer en diens hond). Erheen gehold en Troi vast. Einde van de pret.

Donderdag durfde ik Troi niet los te laten en vrijdag deed ik weer een voorzichtige poging, waarbij ik het vertrouwen behoorlijk kwijt was. Het kan in het Woldbos op zich erg weinig kwaad, maar zeg nu eerlijk: het is niet normaal dat je minimaal een half uur op je hond moet gaan zitten wachten, omdat ie niet luistert en z’n eigen gang gaat. Vrijdag ging het dus helemaal weer goed. Had wel het stukje waar het in eerste instantie fout ging, vermeden.

Zaterdag ging Pjotr met Troi het bos in en wederom was er geen probleem. Pjotr vertelde me wel dat Troi nogal vaak de bosjes inliep en soms iets langer wegbleef. Ik zei tegen Pjotr dat hij dat niet goed moest vinden. Troi moet – net als wij – gewoon op het pad blijven. Verder was er geen probleem.

Zondag gingen Pjotr en ik samen het bos in (wederom het Woldbos). Dat ging korte tijd goed en vervolgens nam Troi wederom de poten en konden we dus wortel schieten. Uiteindelijk kwam Troi naar Pjotr toe (ik was elders in het gras gaan zitten om te wachten) en moest ik dus richting Pjotr lopen (die een eind verderop – uit het zicht – stond), omdat ik de riem bij me had.

Wij denken (we weten het wel bijna zeker) dat Troi op het moment flink aan het puberen is. Nou is het nog steeds niet zo erg als men wil beweren (“houd je maar vast als de hond in de puberteit komt: geen land mee te bezeilen”); dat vind ik nog wel meevallen, maar misschien snap ik de klappen van de hondenzweep inmiddels helemaal.

Na de vakantie beginnen we aan een “hierkomcursus” en wellicht moeten we nog het e.e.a. aan gehoorzaamheidscursussen volgen. Ik (en ook Pjotr) wil dat Troi gewoon los kan. Op dit moment wandel ik dus aangelijnd met Troi. Ook niet erg, maar aangezien Troi, mede als beagle, veel beweging nodig heeft, wandel ik me kilometertechnisch een ongeluk. Als ie los is, kunnen we het met aanzienlijk minder kilometers af, want Troi holt dan gezellig heen-en-weer.

Vanmorgen wandelde ik met Troi richting Geldersehout. Soms vind ik het erg sneu dat ie niet los mag; vooral als we andere loslopende honden tegenkomen, want daar speelt hij graag mee. Toch moet ik er niet aan toegeven, wat vanmorgen weer werd bevestigd: Er kwamen ineens een tweetal reeën de hoek om zeilen, regelrecht het bos in. Troi zag dat natuurlijk ook en ging volledig uit z’n dak, qua enthousiasme. Daar wilde hij dolgraag achteraan! Ik heb Troi toen laten zitten en laten wachten tot hij iets gekalmeerd was (want we konden geen stap verzetten zonder dat hij me de bosjes in wilde sleuren) en toen konden we weer verder.

Ik ontdek tijdens deze aangelijnde wandelingen overigens wel steeds meer leuke bospaden, die ik tijdens de losloopwandelingen niet tegenkom, dus da’s dan wel weer een voordeel. En ’s ochtends vroeg kom je relatief weinig mensen (en honden) tegen en dat wandelt wel heel aangenaam. Dat wordt natuurlijk anders als het weer later licht wordt, maar dat zien we dan wel weer.

Het leerproces is er een van vallen en opstaan.

Vandaag eens meegemaakt hoe het voelt om als V.I.P. behandeld te worden Pjotr is gedetacheerd via zijn werkgever bij een ander bedrijf, waar hij middels een project wéér een ander bedrijf werkt. Het als tweede genoemde bedrijf hield vandaag haar jaarlijkse “familiedag”. Zoals men wellicht weet, sta ik nooit ernstig te springen om dit soort activiteiten, maar hoe ouder, hoe wijzer had ik besloten dat ik Pjotr tegemoet wilde komen (die vindt het belangrijk) en zonder zeuren mee zou gaan. Wat heel erg meehielp was dat Troi ook van harte welkom was.

De dag begon overigens niet bijster prettig: ik had een knetterende migraine-aanval. Aangezien ik sinds een jaar bepaalde medicatie slik, mag ik eigenlijk geen imigran meer, vanwege een klein risico op (ernstige) bijwerkingen. Ik had dat aldus niet meer in huis. Van een vriendin/collega, die toevalligerwijs dezelfde medicatie heeft, weet ik dat zij zonder problemen imigran slikt. Ik belde haar en kon een pilletje komen halen. En binnen een uur was de migraine verdwenen en ik heb geen enkele last van wat voor bijwerking dan ook gehad. Dat betekent dat ik komende maandag gelijk contact opneem met de huisarts voor een recept. Had overigens al maanden en maanden geen migraine meer gehad.

De feestlocatie was in Wijk aan Zee, alwaar een strandpaviljoen in z’n geheel was afgehuurd, inclusief een zeer groot stuk strand. Wij parkeerden - volgens instructie op een parkeerplaats – in het dorp, waar onze auto – met sleutel – werd ingenomen en we met een luxe BMW naar het strandpaviljoen werden vervoerd en pal voor de deur werden afgezet. Onze auto heeft tijdens onze afwezigheid een wasbeurt gehad. Aangekomen zijn we op de foto gezet (heel leuk met Troi, die foto zullen we nog wel krijgen). We kregen elk een pakket met prachtig grote badhanddoek, poloshirt en een petje.

Er liepen allerlei mensen rond om de gasten tot dienst te zijn. Gelijk kwam er iemand naar ons toe die meldde dat als we iets nodig hadden voor de hond, dat we het mochten zeggen. Water, brokjes, oppas, etc… Fantastisch! En dan Troi los op het strand! Eerst even aan een hele lange lijn, vast… ik in bikini de branding in (geen foto van) en Troi mee… die prompt uit z’n tuigje ontsnapte Ik voor het eerst in zee gezwommen! Heb uiteraard wel eens pootje gebaad en in de branding gezeten, maar zwemmen??? Nu dus wel! En lekker dobberen op je rug… Niet heel lang hoor, want dat zoute water is niet zo fijn.

Er was werkelijk van alles te doen (een paradijs ook voor kinderen) en voor alles was gezorgd. Constant kwam er iemand langs om te vragen of je nog wat wilde drinken. Men kwam met hapjes langs en er was van alles te eten. Echt heel luxe, ala carte, met vlees, vis, zeebanket (ja, ook levende kreeften, daar heb ik maar even niet naar gekeken), vegetarisch, fingerfood, luxe belegd brood en een speciale kindercounter waar snoep, patat, salades, pannenkoeken etc te krijgen was. Er was een wellness gedeelte waar je een hotstonemassage kon krijgen, allerlei andere massages, zoals aquamassage en een zuurstofbar??? geeeeen idee… Ik dacht: ach, dat komt vanmiddag wel (we waren er om 10.45 uur),maar dat bleek helaas niet slim, want toen was het steeds vrij druk

Pjotr en ik hebben samen nog in een zogenoemde powerboot een tochtje gemaakt. Niet alleen hoor! Met een ervaren kapitein en nog wat anderen die in de boot zaten. Dat ging echt belachelijk snel! Ik vroeg het na afloop: maximum snelheid: 75 km/uur en dat hebben we inderdaad gehaald. Bumpy ride….

Verder heb ik nog op een kameel gereden en er was een kinderboerderij voor de kleintjes met eendenkuikens, konijntjes, biggetjes, geiten, lama’s, paarden, ezels etc etc etc. Twee draaimolens, een soort bungyjumpding (niet gevaarlijk), springkussens, trampolines en de duvel met z’n ouwe moer (schepjes en emmertjes enzo). En nu heb ik het niet zo op kinderen, maar er was zoveel voor ze te doen (en het waren veel kinderen) dat je er letterlijk geen kind aan had.

En voor Troi was het helemaal fantastisch. Die heeft ettelijke keren gewoon lekker los achter een balletje aan gehold en joeg dan soms de stuipen op het lijf van de kamelen en de ezels, maar hij was verder echt zo braaf, want het bleek dat als ik hem dan wilde ophalen, hij dat wel een spelletje vond, maar als ik wegliep en hem riep, hij me gewoon achterna kwam. Er waren meerdere gasten met honden en Troi heeft met enkele gespeeld. Ook als hij vast zat (aan een parasolpoot) was hij erg braaf (af en toe wel blaffen, nou ja, ach) en kreeg erg veel aandacht van mensen.

We hebben ons echt fantastisch vermaakt. Niets moest, niemand die zich met je bemoeide (behalve dan dat we niets te kort kwamen qua eten/drinken) en alles mocht (natuurlijk in redelijke zin). Pjotr heeft op een zogenoemde “Segway” gereden en met een “blowkart”. Het was allemaal geregeld.

En last, but not least… alsof het niet opkon kreeg iedereen (1 per gezin) zomaar een Ipad cadeau… Dat was toch wel echt teveel van het goede, maar uiteraard zijn we er erg blij mee. Deze dag kon niet meer stuk (dat heeft dan niets met die Ipad te maken, maar met de fijne dag aan het strand).  Toen we rond 18.15 uur weer vertrokken, werd ons nummertje doorgebeld, we werden weer naar de auto vervoerd en toen we aankwamen stond deze voor ons klaar, helemaal gepoetst en ook nog met een mooi boeket bloemen. Die hebben we op de terugweg naar huis aan mijn ouders geschonken, omdat zij daar meer plezier aan hebben dan wij.

Wij zijn vanavond even met de Ipad aan het spelen

2010_07_03

Een mailtje naar de wijkpost, omdat ik me al enige tijd erger aan de troep op straat. Ergeren helpt niets; hopelijk een mailtje wel.

Dames, heren,
 
Ik wil u graag melden dat ik sinds zaterdag 26 juni jl. verspreid glas op het fietspad thv Horst 18 tegenover basisschool Het Spectrum heb aangetroffen. Behalve de diverse lekke banden die dit ongetwijfeld zal opleveren, levert het ook gevaar op voor honden- en kattenpootjes. Kunt u ervoor zorgen dat het glas zo snel mogelijk opgeruimd wordt?
 
Verder wil ik mijn ergernis nog maar eens ventileren mbt zwerfafval. Ik heb een tijdje geleden zo’n stok bij de wijkpost gehaald en ruim het zwerfafval rondom mijn huizenblok ongeveer eens per maand op, maar verder zie ik weinig activiteit hieromtrent; sterker nog: het lijkt de laaste tijd weer erger te worden met de rotzooi op straat. Ook daar waar openbare vuilnisbakken staan, ligt rondom vuilnis. Het lijkt mij een goed idee dat ook leerlingen van de diverse basisscholen zich tijdens een lesuurtje eens inzetten. En wat te denken van al die mensen die overdag geen verplichtingen hebben. Daar zijn er zat van. Veel handen maken licht werk. Zeker mensen met een bepaalde uitkering zouden wat mij betreft verplicht kunnen worden gesteld om hun leefomgeving schoon te houden.
 
Met vriendelijke groet,
etc etc

Ik ben gek op cadeautjes. Had ik al eens gezegd dat ik gek ben op cadeautjes?

Afgelopen vrijdagavond en zaterdag was ik in Groningen bij vriendje-lief. Hij had een verlaat verjaardagscadeautje voor me. Ik ben alweer bijna jarig, zeg maar

cadeautje uitpakken

tuinornament “green man”

Ik ben er echt enorm blij mee!

Vorige week heb ik, tijdens de vakantie van de achterburen, een weekje voor hun vijver / post e.d. gezorgd. Binnenkort zorg ik daar wederom een weekje voor. De achterburen brachten een prachtig beeldje voor me mee vanaf hun vakantieadres. Had uiteraard niet gehoeven, maar had ik al eens gezegd dat ik gek ben op cadeautjes?

bassethound; mooi!

’tis me d’r een, die Troi. Over de bank genomen, gaat het heel erg goed. Dan wordt er wel eens vergeten dat hij nog steeds erg jong is en aldus nog niet totaal te vertrouwen is mbt het laten liggen van allerhande spullen in huis. Ik ben boven bezig en wil Troi niet constant in z’n bench opsluiten. Vaak is er niets aan de hand, maar de laatste week is onze canine toch weer op slooptocht geweest.

De schade:

Twee paar schoenen; dwz: van elk paar 1 stuks. Hij had een gymp van mij van de trap gestolen en op het achterstukje met schuimrubber gekauwd. Onherstelbaar beschadigd en hups de vuilnisbak in. En hij jatte een Doc.Marten van Pjotr van de trap en heeft de “tong” van de schoen deels stuk gebeten. Gelukkig zijn die schoenen nog gewoon te dragen. De schoenen moeten dus hoger op de trap.

In de tuin heeft hij voor het eerst de dakmoerbei lastig gevallen. Een heel groot deel van de boombast is eraf gesloopt. Zo’n bast zit er niet voor niets: is bescherming tegen ziektes. Zeer binnenkort dus even van die speciale boomverf kopen waarmee de boel weer goed dichtgesmeerd kan worden.

En dan was er nog het nieuwe kussentje op de bank. Omdat ik voor in de slaapkamer een 2-tal wereldkaartkussentjes had aangeschaft, had ik besloten dat deze kussens op de bank konden. Troi lag heerlijk op z’n kluif te kauwen toen ik boven even wat klusjes ging doen. Ik kwam een half uurtje later beneden:

klik op foto voor groter exemplaar

Het is een enorme boef. Het is zaak hem op heterdaad te betrappen, want dan slechts kan er echt gestraft worden. Dat is dan ook wel een paar keer gebeurd. Met mijn gymp bijvoorbeeld. Hij was nog druk aan het kauwen; ik pakte de gymp af en heb hem een goede tip op z’n snufferd ermee gegeven. Nu is het zaak spullen die hij stuk maakt gewoon uit zijn bereik te houden en om het boompje leggen we gewoon wat gaas.