hoi, mijn naam is Troi
Even een aantal wapenfeiten:
Troi werd afgelopen donderdag precies zes maanden… Nellie (knuffelnijlpaard) is sinds hedenavond overleden: hij heeft haar dermate vakkundig uitelkaar getrokken, dat de vulling eruit kan, dus is Nellie niet meer geschikt voor Troi, omdat hij de vulling opeet.
Ik vond het tijd om Troi een nieuw ‘kunstje’ te leren… Pootje geven. Dat kon hij nog niet. Het heeft me 2 dagen gekost (dwz: een paar keer een paar minuutjes oefenen per dag) mbv de clicker en de hondenworstjes (die lijken en ruiken naar heuse mensenknackworstjes en die ik van de ex-buuv had gekregen, Troi vindt ze echt erg lekker, Hickey ook trouwens). Troi kan nu heel keurig een pootje geven.
Vrijdag, tijdens de lange(re) wandeling, kwamen Troi en ik thv de houten brug langs het kanaal een collega beagle met bazinnetje tegen. Mooi beestje en die liep gewoon los (leek mij erg eng, want de Gelderse dreef zit er vlak naast). Dat kon prima, volgens de mevrouw. Zij vond dat Troi en haar hond (een teefje van twee jaar) best wel wat van elkaars koppie weg hadden. En toen bleek dat ze beiden van dezelfde fokker afkomen. Of ze beiden dezelfde moeder en/of vader hebben, is vooralsnog onbekend. Ze noemde de naam van de moeder van haar hond, maar ik moet nog steeds in de papieren kijken of het dezelfde hond betreft. Vind dat overigens ook niet schreeuwend belangrijk… Kleine wereld.
Zaterdag was Pjotr ineens hartstikke beroerd. We liepen in het winkelcentrum van de Tjalk en hadden Troi mee. Het plan was om ook nog naar het centrum te gaan, maar Pjotr was dus ineens ziek. Dus maar weer naar huis en Pjotr naar bed en ik op de fiets naar het centrum. ’s avonds bij pa en ma langs, omdat ik uitleg ging krijgen over wat huishoudelijke zaken, voor als ik daar een maandje ben. Pjotr was nog steeds ziek; lag in bed en had ook gekotst. Later kwam hij wel uit bed, maar zag het echt niet zitten om mee te gaan. Heb ik Troi meegenomen, zodat Pjotr wat rust had (anders had Troi in de bench gemoeten). Zowieso had Troi meegegaan, ook als Pjotr wel mee was gekomen. Mijn ouders vinden dat absoluut geen punt en ik kan het nog sterker vertellen: mijn pa is zelfs enigszins beledigd (of eigenlijk teleurgesteld) wanneer Troi even een plas moet en ik meld dat ik dat wel eventjes alleen ga doen… Aldus had pa ineens (nog geen uur nadat ik Troi liet plassen) besloten dat Troi eruit zag alsof hij moest piesen en vond dat hij nu wel even met hem naar buiten moest. Ik moet daar wel om lachen… Prima toch? Beter dan dat hondlief niet welkom zou zijn.
Zondag was Pjotr gelukkig weer beter en we gingen met Troi naar het hondenspeelveldje. Dat is geen succes wanneer er geen andere honden aanwezig zijn: Troi is voor zeer kort geïnteresseerd in het meegenomen balletje en gaat liever z’n neus achterna om dan vooral niet meer te luisteren. Zo liep hij al zowat bij de Archipel en ik stuurde Pjotr er op een afstandje achteraan. Liever moet je een hond niet zelf terug gaan halen, want dan denkt de hond dat het altijd ok is en het is ook zo dat een hogere in rang (wij) nooit naar een lagere in rang komt… dat moet andersom. Behalve als het gevaarlijk wordt. Normaliter is het daar wel vrij druk qua fietsers, maar ja: het was koud en guur en niet echt fietsweer, dus Troi kwam - uiteindelijk - weer aansjokken. Heeft nog even druk heen en weer gerend op het verboden-voor-hondenveldje, waar een mevrouw heel onverschillig voor haar hond uitliep en haar hond lekker stond te schijten… Ik heb er een opmerking over gemaakt, omdat ze niet de moeite heeft genomen de poep op te ruimen. Dat heb ik dan maar onder luid commentaar voor haar gedaan…
Troi, onze lieve viespeuk, speelde nog even met een andere hond (hij was alweer aan de lijn, maar we lieten hem weer los), om vervolgens als een speer ervandoor te gaan om…. DOOR DE STRONT TE GAAN ROLLEN… de smeerkees… Zeer waarschijnlijk ’slechts’ paardenvijgen, maar toch… Dat speel’uurtje’ was dus van korte duur. Maar ik vond het te kort om hem toch weer mee naar huis te nemen, dus nog even door naar het ruiterpad. Daar Troi weer losgelaten en heel gek: dat gaat wel zeer redelijk… Hij kwam redelijk gehoorzaam naar me toe wanneer ik hem riep (en dan click, met een lekkere beloning).
Thuisgekomen Troi onder de douche gezet en daarna zelf gedouched…
We hebben het er maar druk mee
(maar het wordt wel steeds leuker en leuker).
gepost in Pjotr&Kitty, huisdieren | 0 reacties








