Kitty\'s weblog

Afgelopen mei deed ik bij de wijkpost een melding per e-mail van een voorval dat in het Woldbos had plaatsgevonden en waarbij hond B. aanwezig was in eigendom van W. Ik had uitgebreid in een e-mail beschreven wat er was gebeurd. Het had te maken mbt hond B. die een andere hond wilde grijpen (dat kon uiteindelijk niet echt, want B. heeft een snoetje om). Eigenaar W. vindt dat snoetje dan ook een goede reden om vooral niet in te grijpen. De aanwezigen, waaronder M. & ikzelf vonden dat hij daar geen gelijk in had. Eerder was er ook al een voorval met een jogger geweest. Hond M. had deze “aangevallen”; jogger schrok zich te pletter, maar W. vond het wederom niet nodig in te grijpen: z’n hond heeft een snoetje. Een andere man had hem toen eens even flink de waarheid verteld. Ik was daar niet bij, maar dat heb ik gehoord (en later bevestigde die man dat toen ik het hem vroeg).

Kortom: ik had een mailtje naar de wijkpost gestuurd. That’s it. Uiteraard heb ik een aantal mensen ingelicht dat ik dat had gedaan. Verder niets.

Vervolgens kwam W. enkele maanden later ineens aan mijn deur. “Ben jij tegen mij bezig”. Ik wist in eerste instantie niet waar hij het over had. Ik had een melding gedaan, de wijkpost was er -nadat ik hen nogmaals had herinnerd aan mijn mailtje welke ze niet hadden beantwoord- op teruggekomen en daarmee was voor mij de kous af. Wat anderen tov deze W. hebben gezegd/gedaan dat is niet mijn probleem.

Ik heb W. binnengevraagd, omdat ik geen discussie bij de voordeur wilde. Hem nog een kop koffie aangeboden, wat hij niet wilde; heb hem precies verteld wat ik gedaan had: een mailtje naar de wijkpost, maar het gesprek liep op niets uit, want uiteindelijk was het van zijn kant: “als jij dit mij nog 1 keer flikt, dan…”

Kijk… en dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Dat werd dus een beetje ugly en sindsdien zijn we op non-speaking terms. Sterker nog: ik loop sindsdien anders met Troi, omdat ik die man niet wil tegenkomen. Ik was er flink van overstuur en kon die middag niet aan het werk. Terwijl ik met mijn leidinggevende aan de telefoon hing, belde hij nogmaals aan. Ik deed open en kreeg een kanonade te verwerken waarop ik de deur weer dicht heb gegooid. Dat was voor mij voldoende om de politie te bellen. Er was namelijk al eens politie bij hem geweest, nav andere meldingen (niet van mij afkomstig dus). Het mailtje van mij aan de wijkpost is dus in het dossier opgenomen en men wist precies wie ik was. De wijkagent heeft mij uiteindelijk goed geholpen, nadat ik in eerste instantie via het algemene nummer van politie nul op het rekest kreeg. Het gesprek wat ik met de wijkagent had, was erg prettig. Toen was het voor mij goed.

Voor W. blijkbaar niet, want ik vernam gisteren (ik ga om met een aantal mensen die hij kent), dat hij allerhande feiten verdraait en bovendien mij beschuldigt van zaken waar ik niets mee te maken heb. Zo zou ik volgens W. een handtekeningactie zijn begonnen tegen hem. En had ik hem -toen hij verhaal kwam halen- de deur voor z’n neus dichtgesmeten. Hij schijnt het er constant over te hebben en vast en zeker ook tegen mensen die hij onderweg tegenkomt.

En da’s prima hoor, maar ga dan geen dingen lopen verzinnen! Dat doe ik toch ook niet? Ik overweeg stappen als dit zo doorgaat.

Pa wilde weer op vakantie; een voorlopig laatste “grote reis”. Met mijn werk kon ik dat in mei regelen om een paar weken vrij te hebben om weer voor ma te kunnen zorgen. Het is alweer bijna voorbij. Dinsdag komt hij weer terug. Hij is naar het Zuidwesten van de VS gegaan met een georganiseerd reisgezelschap. Een aantal deelnemers tijdens de reis naar Nieuw Zeeland waren ook van de partij. Leuk voor pa, want dat was een groepje waar hij het goed mee kon vinden.

De zorg voor ma gaat beter dan vorig jaar, maar ik kan nog steeds niet zeggen dat het leuk is. Ze blijft enorm lastig en is allesbehalve aardig. Als ik dan vraag of ze misschien iets vriendelijker wil doen, zegt ze doodleuk dat ze dat niet kan. Maar eerlijk is eerlijk: het gaat vele malen beter dan vorig jaar. Desondanks tel ik de dagen voor ik weer gewoon mijn eigen gang kan gaan.

Het is pa gegund. Mocht mijn broer dit lezen (hij had een tijdje terug enorm commentaar op pa’s reis naar NZ, had hij via mijn blog vernomen): als je wat beter nou zou denken, zou je het pa gewoon gunnen. Bovendien: wat kan jou het schelen, je wil geen contact, dus heb je er ook totaal niets over te zeggen. Je hoeft derhalve ook nooit meer via omwegen contact met mij op te nemen om erachter te komen hoe het met ma gaat. Als je dat wilt weten kun je je bij haar vervoegen. Je kent hun adres.

Ik was thuis even de konijnen/kippenren aan het schoonmaken. Pjotr is met Troi aan de wandel en komt zo thuis. Dan drinken we eerst nog even samen koffie. Zometeen fiets ik weer terug naar ma om de lunch te verzorgen.

Ik ben er al een een paar weken mee bezig: het nieuwe blog over onze huisdieren. Ook andere dieren komen aan bod; feitelijk alles mbt flora&fauna.

Hij heet Troi en Trawanten 

Heb besloten dit blog ook nog gewoon aan te houden; er valt vast nog wel eens iets te melden wat niet direct betrekking heeft tot het dierengepeupel

Dat bloggen van mij heb ik jarenlang (vanaf 2004) volgehouden; sinds de komst van Troi is het een beetje in het slop geraakt. Heb ook simpelweg minder behoefte in het melden van mijn doen en laten. Daarbij misbruik ik twitter als soort van microblog waarin ik door de dag heen meld wat ik doe en wat mij bezighoudt.

Omdat ik toch wel graag ook voor mezelf wil blijven schrijven wat Pjotr&ik met onze dieren meemaken (zijn immers een belangrijk deel in ons leven), heb ik besloten een fris nieuw blog te starten die enkel over de huisdieren zal gaan. Mijn oude blog blijft nog wel even bestaan, maar ik zal deze tzt verwijderen.

Wanneer de nieuwe blog klaar is voor publicatie zal ik dat ook nog even hier melden. Pjotr heeft mij geholpen om een nieuwe Wordpress te installeren. Nu moet de boel nog even een beetje opgeleukt worden. Geduld tot die tijd.

Dit is een kort blogje om een app op de iPad te testen. Even zien of het werkt; vorige poging mislukte met als gevolg dat ik een hele lap tekst kwijt was.

In Nederland mag je in principe zeggen wat je wilt, zolang je maar niet discrimineert. Dat is best fijn&je komt er dan ook wel eens achter dat daar grijze grenzen lopen.

Wanneer iemand meldt dat hij/zij het homohuwelijk walgelijk vindt, is dat een mening. Wat mij betreft neigt dat naar discriminatie, maar het is nog altijd een mening. Als een ander deze persoon vervolgens “aan het gas” wenst, dan is dat ook een mening. Heeft niets met discriminatie te maken. Op het randje? Gedood worden middels gas, lijkt mij een humane&pijnloze oplossing. (en is zuurstof ook geen gas?)

Zo zie je maar weer dat in een land als Nederland alles gezegd schijnt te kunnen worden&dat het blijkbaar ook nog erger is dat je iemand aan het gas wenst dan dat je die persoon voor teef uitmaakt.

Ik denk vervolgens: mensen willen eieren eten&daarvoor worden honderdduizenden eieren voor uitgebroed. De voor het doel nutteloze haantjes worden na geboorte ertussenuit gefilterd& ter plekke vergast. Daar hoor je geen hond over.

Uiteraard bedoel ik het vergassen van een persoon vanwege een uitspraak niet letterlijk, terwijl deze persoon diens uitspraak wél als zodanig bedoelt.

Het blijft jammer in een samenleving te moeten leven waarin tollerantie nog altijd ver te zoeken is en waar nog altijd wordt doorgezaagd over een oorlog die al jaren voorbij is, maar waar je mensen nog altijd aan kunt ophangen.

Hoe gaat het deze dagen met onze veestapel? Goed!

Ramsey begint erg oud&fragiel te worden; ik heb sterk het vermoeden dat hij z’n 17e verjaardag in mei nog wel zal halen, maar of hij ook 18 wordt, betwijfel ik sterk. Hij is in relatief korte tijd erg afgetakeld, zowel fysiek als mentaal. Op twitter volg ik zowel honden- als kattenexperts, waarbij ik las over een bepaald voedingssuplement wat een ouder wordende, dementerende kat kan ondersteunen. Het belangrijkste voor ons is dat onze katten zich nog fijn voelen.

Een graadmeter voor mij, is dat katlief nog lekker eet. Aan de eetlust van Ramsey, geen gebrek. We geven hem tegenwoordig vaker zachtvoer, omdat hij daar meer van smult dan van harde brokjes. Die eet hij ook nog wel, maar zijn voorkeur gaat naar zacht. ’s ochtends 1 heel zakje whiskas senior & ’s avonds 1 kuipje euroshopper; die vindt hij dan weer lekkerder dan Whiskas blikvoer. Araya krijgt ook zo’n kuipje en evenals Ramsey “kletst” zij vaak tijdens het eten. Ramsey doet dat vrij luidruchtig; Araya doet het iets subtieler

sowieso vind ik het bijzonder dat onze hoogbejaarde, aftakelende&demente;kat Ramsey die kleine Araya zomaar accepteert; evenals onze lieve Beagle; laatstgenoemde heeft diep respect voor Ramsey, want als Troi té opdringerig wordt, krijgt hij ferm op z’n sodemieter. Eén goede blik van Ramsey, met evt een poot met nageltjes is dan genoeg Die dieren “verstaan” elkaar uitstekend!

Troi is dikke vriendjes met Araya. Laatstgenoemde ligt heel vaak bij Troi in de mand in z’n vacht te sabbelen. Dit tot enig ongenoegen van Troi, want die vindt het niet heel prettig. Als ie het echt zat is, gaat hij vaak ergens anders liggen. Araya loopt hem dan soms gewoon achterna om verder te sabbelen. Een beter effect is het als Troi haar “wegschopt”, maar dat doet hij dus niet vaak.

Van de 4 katten is Hickey de enige die Troi nog steeds maar niets vindt, tot groot plezier van Troi, want die maakt daar handig misbruik van door haar af en toe op te jagen (wat niet van mij mag). De andere katten hadden al snel door dat ze Troi gewoon moesten negeren en/of hem even op z’n plek moesten zetten. Van de reeds bij ons wonende katten op het moment dat Troi erbij kwam, was Ramsey gek genoeg de eerste die hem accepteerde&toen Barlow.

Hickey is het inmiddels wel gewend. Ik merk wel dat ze er nu wel (voor haar doen) kalm onder is. Ze heeft het uiteraard geaccepteerd, want ze is altijd gewoon thuis gekomen. Als ik iets weet over katten, is het wel dat als ze het ergens niet naar hun zin hebben, ze hun knapzakje pakken&elders hun heil zoeken.

Barlow&Hickey zijn uit hetzelfde nest, maar hebben het -uitgezonderd- in de kittentijd, ik denk tot ze een jaar of anderhalf waren, nooit met elkaar kunnen vinden. Dwz: ik ben erachter dat Barlow graag met Hickey wilde spelen, maar zij is zo neurotisch…

Nu we Araya erbij hebben, merk ik dus dat Araya&Barlow enorm leuk samen kunnen spelen! Barlow heeft een geducht speelmaatje, want lieve Araya is voor de duvel nog niet bang en is soms echt de “winnaar” in het spel. Ze stoeien vaak op een echt leuke manier. Onze 10-jarige kater is gelijk weer een stuk speelser, omdat hij nu een speelmaatje heeft.

Over de kippen&konijnen valt niet veel te zeggen: dat gaat wel goed. De kippen leggen helaas geen eieren meer; daar zijn ze inmiddels te oud voor. Er zal vast af en toe nog een eitje geproduceerd worden, maar ga er maar niet vanuit

Onze Troi gaat fantastisch! We plukken inmiddels enorm de vruchten van de opvoeding, het geduld&de consequentie waarmee we Troi hebben gepoogd in het gareel te krijgen. Ik krijg het er soms zelfs een beetje te kwaad mee, zo blij ben ik daarmee. Dat wil overigens niet zeggen dat het klaar is met de opvoeding. We kunnen de touwtjes nu wel wat laten vieren, maar opvoeden duurt een leven lang, alleen gaat het vanaf nu gewoon een stuk eenvoudiger.

Kortom: tevreden dieren, tevreden verzorgers!

Wij hadden wateroverlast agv een lekke boiler. Nu alweer een aantal weken geleden. Er is toch water onder het laminaat gekomen, waardoor het bij de keukendeur is opgezwollen, inclusief de drempel die daar ligt. Ook is er water in de muur tussen keuken en halletje terecht gekomen, als gevolg waarvan er aan de zijde van het halletje schimmelvorming is ontstaan. Omdat we komend jaar toch gaan klussen, leek het mij niet de moeite hier een verzekeringszaak van te maken. De laminaatvloer is uit 1996 en dringend aan vervanging toe. Het muurtje is een kwestie van drogen en opnieuw bekleden.

Momenteel ruikt het in huis licht naar keldervocht. Dat zal in de loop der maanden vast en zeker minder worden. Misschien even een paar vochtvreters plaatsen.

Word ik vannacht tegen 5 uur wakker, omdat Troi in z’n bench ligt te piepen. Als hij dat doet, is er echt iets aan de hand: dan heeft hij hoge nood. Dus hup naar beneden om hem even in de tuin te laten doen wat ie moet doen. Troi weer klaar en weer terug in de bench en ik besluit zijn waterbakje weer te vullen, want deze is leeg. Ga ik de keuken in, stap ik in nattigheid, blijkt de keuken helemaal blank te staan!

klik voor op foto voor groter exemplaar

Snel Pjotr geroepen die de hoofdkraan heeft uitgedraaid en dan maar dweilen. Wat een toestand en dat midden in de nacht! Bij nadere inspectie (Pjotr draaide de hoofdkraan weer open) bleek onze keukenboiler de boosdoener te zijn. Zo lek als een mandje. Dit was onze 4e boiler maar ditmaal wel met de meeste overlast! Na een uurtje dweilen vonden wij het zodanig droog dat we besloten weer naar bed te gaan. Hoofdkraan nog steeds dicht.

Dat je dan gewend bent om zondermeer de kraan open te draaien, bleek toen ik een paar maal zonder nadenken water wilde pakken om te drinken, handen te wassen enzo. Rond 9.30 u uit bed en bij de achterburen water gehaald. Daarna gewoon maar even met Troi aan de wandel.

klik voor op foto voor groter exemplaar

Met de wetenschap dat in Almere ondermeer de Gamma open zou zijn, zijn we rond 12u een nieuwe keukenboiler gaan halen. Eentje met een koperen ketel en in de hoop dat deze minstens 20 jaar mee zal gaan. Het installeren was een fluitje van een cent: de slangetjes konden simpel van de kapotte boiler worden afgedraaid en hergebruikt worden op de nieuwe.

klik op de foto voor een groter exemplaar

klik op de foto voor een groter exemplaar

Ik stond met de bazin van heidewachtel Rakker (da’s een hond dus) te praten over Troi toen er ineens een keiharde knal klonk. Vuurwerk, dichtbij en we zagen ook wie het deed. Troi kijkt er -wetenschap-zij-dank – niet van op of om, maar dat buiten beschouwing gelaten, mag het nog niet: 31 december vanaf 10u in de ochtend pas.

Ik overhandigde de lijn aan mijn gesprekspartner en ging op hoge poten verhaal halen. Ik ben keurig gebleven… Aanbellen en een type waar je niet dood naast gevonden wilt worden, doet open. Kijkt met een blik van “wat mot je” mij aan. Ik vraag hem vriendelijk hoe het zit met dat vuurwerk (de rookwolken trokken ter plekke nog op) en hij kijkt me aan met een air van: wat mot je muts, hups naar het aanrecht. (het was ‘gewoon’ een Nederlander trouwens). Nee hoor, dat had ie niet gedaan; hij had zelf ook honden. Zijn antwoord en de tonatie waren van dien aard dat ik daar geen zak van geloofde en bovendien: ik had het toch ook zelf gezien?

Er zijn geen scheldwoorden gevallen, maar de man zijn houding was om van te kotsen. Ik heb hem duidelijk gezegd dat ik weet waar hij woont en hem in de gaten zou houden. Vervolgens heb ik de politie gebeld om een klacht tegen deze man in te dienen.

Daar wil ik dan het volgende over kwijt: er wordt vanuit overheidswegen opgeroepen om je vooral maatschappelijk op te stellen. De Maatschappij Dat Ben Jij. Enzovoorts…

Nu, dat geldt dan kennelijk in zoverre dat je vervolgens aan je lot wordt overgelaten, want de politiebeamte die ik aan de telefoon kreeg meldde nog net niet zuchtend dat het feitelijk niet belangrijk was, want de man had toch niet constant met vuurwerk geknald?

……. PARDON?

Ik heb vervolgens zelf een enigszins arrogante houding aangenomen en de dame aan de telefoon haarfijn mijn kijk op de situatie uitgelegd. Dat de wet is dat men op 31-12 vanaf 10u mag knallen en dat mensen met honden daar rekening mee houden. Dat het mijn hond dan toevallig geen centimeter kan schelen dat er wordt geknald, maar dat andere honden dat wellicht wel kan schelen en dat dat opzichzelf niet belangrijk is, want HET MAG GEWOON NIET.

Zal ik dat eens doen: ga ik naar de appie en jat een artikel. Dan ben ik niet strafbaar, want ik doe het niet constant??

Jaja, de logica is ver te zoeken. Ik heb met al mijn eigen gegevens een klacht ingediend en heb erop gestaan dat men dit simpelweg serieus neemt. Potverdomme, daar betaal ik belasting voor en nog meer potverdomme, de Maatschappij, dat zijn jij en ik!

Lieden die de regels aan hun laars lappen (en vooral zodanig dat anderen daar last van hebben) moeten hard aangepakt worden.

En ik blijf mensen confronteren die dingen doen die echt niet door de beugel kunnen. Of dat verstandig is, daar zijn de meningen over verdeeld, maar ik sta 100% achter het feit dat ik er iets van durf te zeggen/iemand durf te confronteren.

zo, dat lucht best op.